MusicAider



Forgot your password?

pl

AUTOMATIZER

Don't have an account? Join us!Try automatizer
Start

PROFIL UŻYTKOWNIKA - Carrantuohill - Zespół

Avatar
Gatunki: Folk, Ethno, World music

nullnullnullnullnull

Statystyki wejść: 1015
Statystyki głosów:
1: 0%
2: 0%
3: 0%
4: 0%
5: 0%







Jestem na rynku muzycznym od:
1987

Kraj: Polska

Województwo: śląskie

Miasto: Żory

Gatunki: Folk, Ethno, World music


Informacje:


Historia:
Grupa CARRANTUOHILL istnieje od 1987 roku. Wykonuje zarówno tradycyjną muzykę celtycką rodem z Irlandii i Szkocji, jak i własne opracowania aranżacyjne oparte na “celtyckich korzeniach”. Wykorzystuje przy tym bardzo stylowe instrumentarium (skrzypce, uilleann pipes, bouzuki, cittern, bodhran, flety, tin whistles, akordeon, mandolina, gitara akustyczna) poszerzając brzmienie o instrumenty perkusyjne, klawiszowe oraz gitarę basową.

CARRANTUOHILL wielokrotnie gościł w IRLANDII. W 1994 roku jako uczestnik warsztatów muzycznych South Sligo Summer School w Sligo, prowadzonych przez najlepszych znawców i wykonawców muzyki irlandzkiej. Później kolejno w 1997, 1999 i 2004 roku koncertując m.in. na jednym z największych irlandzkich festiwali – “Cork Folk Festival” oraz w słynnym “Fox`s Pubie” czy też w “St`Anns Church” w Dublinie. Irlandzkie koncerty Carrantuohill odbywały się również w Galway oraz w lipcu 2005 roku na jednym z największych – festiwalu “Dancing with Lunasa” w malowniczym zamku w Kinnitty. W Irlandii powstawały też liczne teledyski zespołu.
W 1998 roku CARRANTUOHILL koncertował w USA na osobiste zaproszenie Czesława Miłosza tworząc muzyczną oprawę Międzynarodowego Festiwalu Poetyckiego w Claremont McKenna College w Kalifornii.
Od 2004r. jest gościem festiwalu “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji. Popularność zespołu właśnie w tym kraju wzrosła do tego stopnia, że powstał management zespołu we Francji. Zespół miał już okazję wystąpić na koncertach w Lyonie, Chambles, St.Etienne, St.Victor, Villard de Lans, Caloire.
W 2007r. zespół otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę Polskiego Przemysłu Fonograficznego – FRYDERYKA 2006 w kategorii Album Roku Etno – Folk za płytę “SESSION NATURAL IRISH & JAZZ”.
Również tego roku zespół wystąpił na jednym z najbardziej znanych i największych w Europie celtyckich festiwali – Guinness Irish Festiwal w Sion w Szwajcarii.
CARRANTUOHILL zrealizował dotąd blisko 2000 koncertów w kraju i za granicą. Ważniejsze z nich to:
Teatr Nowy – Zabrze (2006) – “Serce za Serce” z widowiskiem “Touch of Ireland”
Teatr Muzyczny – Gliwice (2006) – Premiera przedstawienia “Touch of Ireland “
Dom Muzyki i Tańca – Zabrze (2005) – “Serce za Serce” z Zespołem Pieśni i Tańca “ŚLĄSK”
Teatr Wielki – Warszawa (2000) – Koncert Wielkanocny
Sala Kongresowa – Warszawa (2003)- koncert promujący płytę “INIS”
Teatr ROMA – Warszawa (2005) – koncert “St.Patrick`s Day” (z udz.Anny Dymnej i Joel`a Hanna)
Studio radiowe PR3 im. Agnieszki Osieckiej – Warszawa (2000 i 2003) – koncerty “live”
Moscow Tour – (1994) – trasa po moskiewskich pubach z marką Guinness
St.Patrick Week in Germany – (1994) – trasa koncertowa z irlandzkim muzykiem Bobem Balesem
Rose of Tralee – Hannover (1994); (wybór MISS Irlandii)
Halloween Tour in Germany – (1994)
festiwal “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji – (2004, 2005, 2006, 2007)
festiwal “Colours of Ostrava” w Czechach – (2003 i 2004)
Piknik Country – Mrągowo (1992 i 1994)
Osobny rozdział w karierze grupy stanowią koncerty na scenie “Przystanku Woodstock”, z którym zespół jest związany od jego pierwszej edycji, a od 2002 roku występuje dodatkowo w roli współorganizatora Folkowej Sceny tego największego w Europie festiwalu.
Grupa otrzymała z rąk Jurka Owsiaka prestiżową nagrodę Złotego Bączka za najlepsze “kręcenie publicznością” podczas Przystanku Woodstock w 1998 roku.
CARRANTUOHILL miał zaszczyt reprezentować Polskę również na festiwalu Euro Woodstock w Budapeszcie (1995).
CARRANTUOHILL ma na swym koncie wiele wspólnych występów z uznanymi artystami. W 1997 roku odbył trasę koncertową ze szkocką grupą The Battlefield Band. Zespół występował również z Maire Breatnach, Sands Family, Deaf Shepheard, Geraldine McGowan & Friends oraz Midnigth Court. Na tej samej scenie zespół spotkał się również z wirtuozem irlandzkich ullieann pipes Liam`em O`Flynn`em oraz czołowym gitarzystą Arty McGlyn`em. Z legendarnym Jackie Daly`m CARRANTUOHILL spotkał się w irlandzkim Cork, zaś w Kinnitty dzielił scenę z wybitnym Donall`em Lunny i John`em Carty.
Wielkim Gościem zespołu był również Midge URE (ex Ultravox, twórca LIVE AID), który uświetnił koncert promujący płytę INIS w warszawskiej Sali Kongresowej.
Polscy artyści, z którymi CARRANTUOHILL dotąd realizował wspólne projekty: Anna Maria JOPEK, Anita LIPNICKA, FIOLKA Najdenowicz, Stanisław SOJKA, Paweł KUKIZ, Kuba BADACH, Robert KASPRZYCKI, Urszula DUDZIAK, Wojciech KAROLAK, Tomasz SZUKALSKI, Marek RADULI, Krzysztof ŚCIERAŃSKI, Bernard MASELI, Zespół Pieśni i Tańca ŚLĄSK.
Seamus Heaney – irlandzki poeta, laureat Nagrody Nobla w 1995 r. – po kilku spotkaniach z zespołem, stwierdził: “…nieoczekiwanie poczułem się jak w domu podczas spotkania z zespołem Carrantuohill, polskimi muzykami grającymi irlandzkiego jiga i reela w takim stylu i z takim szelmostwem, że nawet Irlandczycy nie zrobiliby tego lepiej.”
CARRANTUOHILL
Zaplecze techniczne:
Marcin Blacha
Funkcja: akustyk
E-mail: akustyk@celt.pl
Telefon: 510 747 650


Liczba członków zespołu: 6

Skład zespołu:

Marek Sochacki
instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe
Historia:

Marek Sochacki, urodził się 9 czerwca 1968 r. w Rybniku i tam mieszka.
Gra na: instrumentach perkusyjnych takich jak klasyczny zestaw perkusyjny, kongo, bongosy, dzwonki, marakasy oraz na instrumentach klawiszowych.

Rodzina: żona Beata (animator kultury), syn Mikołaj.

Hobby: muzyka i film.

Życiowy sukces: rodzina i gra w zespole “Carrantuohill”.

Życiowa porażka: niedokończona edukacja muzyczna.

Wzór i autorytet: osoba, która postępuje zgodnie ze swoimi przekonaniami, będąc jednocześnie w harmonii z ogólnie przyjętymi zasadami moralnymi.

Od dzieciństwa interesował się muzyką. Na perkusji zaczął grać mając 13 lat, jako samouk. Wówczas będąc uczniem szkoły podstawowej był członkiem kilku amatorskich zespołów muzycznych. Jako uczeń Technikum Mechanicznego w Rybniku był członkiem zespołów młodzieżowych takich jak “Van Guard”, “Johan Jacob”, “Ansax” wykonujących muzykę rockową tzw. nurt progresywny, zaś po jej ukończeniu związał się z zespołem “Pitzcaraldo” prezentującym ten sam nurt muzyczny. Od 1993 r. był zatrudniony w klubie Energetyka w Rybniku jako instruktor gry na perkusji, instruktor zespołu perkusyjnego, instruktor muzycznych zespołów młodzieżowych, wreszcie jako akustyk. Był inicjatorem i organizatorem Rybnickich Warsztatów Perkusyjnych oraz licznych imprez artystycznych. Jako animator kultury muzycznej czuł potrzebę edukacji, dlatego rozpoczął naukę w Prywatnej Szkole Muzyki Rozrywkowej im. Krzysztofa Komedy w Warszawie, która dostarczyła mu ogólnych podstaw zasad muzyki niezbędnych w jego dalszym procesie twórczym. Stąd stał się pomysłodawcą, założycielem i perkusistą formacji jazzowej “Red Label”, która była znana w światku jazzowym. Latem 1997 roku propozycja współpracy z zespołem “Carrantuohill” sprawiła, że całą swą energię i pomysłowość muzyczną ulokował w muzyce irlandzkiej. Współpraca ta trwa do dnia dzisiejszego. Od pięciu lat prowadzi własną firmę nagłaśniającą i agencję artystyczną, od czterech lat jest właścicielem sklepu “Herbaty świata” w Rybniku. Jego zainteresowania muzyczne nie są skonkretyzowane, ponieważ w zależności od sytuacji i nastroju dobiera właściwy rodzaj muzyki. Bardzo często przy doborze kieruje się chęcią poznania ciekawych rozwiązań muzycznych, dotyczących nie tylko gry na perkusji, które chętnie wykorzystuje w swojej muzycznej pracy z zespołem. Marek Sochacki wstępując do zespołu wniósł ze sobą bagaż rozmaitych doświadczeń muzycznych – od rocka po jazz. Umiejętnie aplikując specyficzne schematy rytmiczne, charakterystyczne dla jazzu czy rocka, wprowadził pewne ożywienie w warstwie nie tylko brzmieniowej (nowe instrumenty: bongosy, konga, kotły, werble) ale przede wszystkim w warstwie wyrazistości i uwypuklenia rytmu.
(wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)




Maciej Paszek
skrzypce
Historia:

Maciej Paszek, urodził się 12 lipca 1972 r. w Rybniku, od dzieciństwa mieszka w Żorach.
Gra na: skrzypcach.

Potrafi grać na: pianinie, gitarze basowej, słabo na… kontrabasie.

Rodzina: żona Agnieszka, synowie: Sebastian i Krzysztof

Hobby: muzyka irlandzka ponad wszystko, a zaraz za nią motocykle, czasem majsterkowanie.

Życiowy sukces: gra w zespole “Carrantuohill”, jeszcze do niedawna nie zdawał sobie sprawy jak jest ona istotna w jego życiu.

Życiowa porażka: nie zdanie egzaminu dyplomowego w Szkole Muzycznej nie z powodu braku wiedzy, czy umiejętności, lecz z powodu tremy.

Wzór i autorytet: po swoim niejako “nowym narodzeniu” znalazł go w Bogu. Sam uważa że to dziewicze, lecz prawdziwe.

Gdy miał siedem lat to pasją gry na skrzypcach zaraził go dziadek. Nauczyciel, z którym się początkowo Maciej Paszek zetknął nie tylko przekazał mu podstawy wiedzy muzycznej, ale również pokierował jego edukacją muzyczną. Szkoła Muzyczna I i II stopnia w Rybniku, w klasie skrzypiec, którą ukończył dała mu ogromny bagaż muzyczny, z jednej strony odkryła tajniki muzyki i techniki gry na instrumencie, z drugiej strony blokowała rozwój jego indywidualnej wrażliwości muzycznej, poprzez nieugięte i sztywne przekazywanie i narzucanie schematów. To kłóciło się z jego wewnętrznymi potrzebami muzycznymi. Zawsze poszukiwał nowych możliwości gry na skrzypcach, co wzbudzało ogólny sprzeciw jego nauczycieli. Pierwsze kroki na scenie, jak wielu uczących się w szkołach muzycznych, stawiał niejako z obowiązku. Mając 15 lat zadebiutował w zespole szantowym “Dno” na “Sari ’87”, jednak ta współpraca nie była dla niego trafnym wyborem. Latem 1988 roku otrzymał propozycję grania w znanym już wtedy zespole “Carrantuohill” i od tego czasu nie rozstaje się z grupą. Muzyka irlandzka, którą grają urzekła go w całej swej urodzie, zaś gra na skrzypcach stała się nie tylko ogromną przyjemnością, lecz również wyzwaniem dla jego “ego”. Dziś jest uważany za wirtuoza skrzypiec w muzyce folkowej, jego grą są zafascynowani nie tylko muzycy, ale również krytycy muzyczni. Jeden z nich, redaktor programu trzeciego Polskiego Radia, Wojciech Ossowski tak o nim rozprawiał: “… Najpiękniejszy dźwięk w tej muzyce to skrzypce. Ale jakie! Co ten facet wyrabia! Wasze nogi ani na minutę – co ja mówię – ani na sekundę nie pozostaną w miejscu”. Całkowicie oddany zespołowi wciąż pragnie być lepszy muzycznie niż jest teraz. Urzeka go kunszt gry Frankie Gavina (wybitnego skrzypka irlandzkiego). Poprzez żmudne ćwiczenia na instrumencie pragnie osiągnąć stan, w którym technika gry na skrzypcach nie będzie przeszkodą w pełnym wyrażaniu wszystkich myśli muzycznych. Jego zainteresowania muzyczne to przede wszystkim muzyka irlandzka, najlepiej wykonywana w czystej formie, dopiero potem chętnie zwraca się do twórczości Marka Knopflera, a szczególnie jego dwóm ostatnim płytom. Jego gusta muzyczne ocierają się również o “Dire Straits”, “Queen”, Chrisa Rea, czasem Stinga. Wcześniejsze studia nad muzyką klasyczną sprawiły, że dostrzegł on pewien związek pomiędzy muzyką irlandzką, a muzyką dawną – głównie baroku. Fakt ten nie jest bez znaczenia jeżeli chodzi o interpretację wykonywanej przez niego muzyki irlandzkiej – gorący, irlandzki temperament szlifowany przez klasyczny warsztat. Ta zależność może u niektórych znawców muzyki irlandzkiej powodować odczucia nie zachowania czystej formy wykonawczej, z drugiej strony jest źródłem niesłychanej oryginalności interpretacyjnej, która sprawia, że Maciej Paszek jako skrzypek jest rozpoznawalny i charakterystyczny.
( wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL” )
Maciek




Dariusz Sojka
akordeon, cytra, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, saksofon, bodhrán, flet prosty, tin whistles, dudy
Historia:

Dariusz Sojka, urodził się 10 stycznia 1964 r. w Żorach. Początkowo mieszkał w Osinach, potem w Rybniku, by móc znowu powrócić do Osin, dzielnicy Żor.
Gra na: akordeonie, cytrze, harmonijce ustnej, instrumentach klawiszowych, saksofonie, bodhranie, flecie prostym, tin whistles, dudach – uilleann pipes ostatnio na EWI.

Rodzina: żona Aleksandra (nauczycielka), syn Jakub, córka Katarzyna.

Hobby: muzyka w szerokim pojęciu (słuchanie, granie, obróbka dźwięku przy pomocy komputera), komputer.

Życiowy sukces: uważa się za “wybrańca Boga”; to że połączył na jednej płaszczyźnie życie prywatne z graniem muzyki irlandzkiej.

Życiowa porażka: sam nie wie, czy nie może, czy nie chce jej powiedzieć.

Wzór i autorytet: nie ma, bo do tej pory nie potrzebował.

Gdy miał 7 lat ksiądz proboszcz rozpoczął jego edukację muzyczną – uczył go gry na akordeonie. Od III klasy szkoły podstawowej do I klasy Technikum Budowlanego uczęszczał na lekcje fortepianu do Ogniska Muzycznego w Żorach. Będąc w szkole średniej i będąc rozkochanym w jazzie rozpoczął naukę gry na saksofonie w Szkole Muzycznej II stopnia w Rybniku. W tym czasie wraz ze Zbigniewem Seydą założyli formację poezji śpiewanej “Eryś Group”, która uczestnicząc w wielu przeglądach szkolnych, lokalnych otrzymała m.in.: I miejsce w Wojewódzkim Konkursie Poezji Śpiewanej w Katowicach. Kabaret Arkadiusza Dery, w którym wziął udział wraz ze Zbigniewem Seydą otrzymał zaś wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Kabaretów w Tychach. Po ukończeniu technikum pomysł kontynuacji działalności “Eryś Group” okazał się słuszny, a sukcesy to potwierdziły: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a dopiero po udanym występie na kolejnym przeglądzie (1986) – pierwsze nagrania radiowe dla Polskiego Radia w Katowicach przy redaktorze Macieju Szczawińskim z “Redakcji Literackiej”. Równocześnie zaczął w formacji “Miondze” realizować swoje pierwsze pomysły idące w kierunku muzyki irlandzkiej. Jednak zbliżający się festiwal “SARI ’87” w Żorach pozwolił mu na to w aby program “Eryś Group” tchnąć ducha celtyckiego, co wkrótce dało początek istniejącej do dziś formacji “Carrantuohill”. W czasie działalności zespołu “Carrantuohill” współpracował również z zespołem Tomasza Szweda. Gdy jednak przyszedł moment wyboru: dokonał go bez wahania. Muzyka irlandzka była silniejsza, a tych parę lat współpracy z Tomaszem Szwedem był dla niego szkołą obycia ze sceną. Mnogość jego zainteresowań muzycznych odzwierciedla w pełni jego wizerunek artystyczny. To nie tylko muzyka irlandzka z mistrzami dud na czele (Liam O’Flynn, Davy Spillane), ale szeroko rozumiany jazz, klasyka i muzyka rozrywkowa, poszerzają jego horyzonty twórcze. Eklektyzm – to słowo, które doskonale oddaje umiejętności instrumentalne, a także aranżacyjne Dariusza Sojki. Wrodzony talent muzyczny pozwalający mu na szybkie opanowanie techniczne przeróżnych instrumentów począwszy od cytry, fortepianu, poprzez saksofon, flety, akordeon, aż do bodhranu i dud, umożliwia mu swobodną realizację swych różnorodnych pomysłów muzycznych. Od początku swej działalności muzycznej wykazuje dużą intuicję muzyczną, dzięki której potrafi z lekkością budować synkretyczne formy muzyczne z zachowaniem bazy, folkloru irlandzkiego. Jest spiritus movens zespołu i nieformalnym jej liderem muzycznym, który poprzez swobodny dobór instrumentów potrafi zainspirować kolegów w zespole. Ważny jest również fakt, że od początku działalności koncertowej, występuje nie tylko jako multiinstrumentalista, pomysłodawca aranżacyjny, ale również jako konferansjer, umiejętnie współpracujący z publicznością.
(wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)
Darek




Zbigniew Seyda
bouzuk, mandolina, cittern, gitara akustyczna
Historia:

Zbigniew Seyda, urodził się 30 kwietnia 1963 r. w Sielcu. Od czwartego roku życia mieszka w Rybniku.
Gra na: bouzuki, mandolinie, citternie, gitarze akustycznej.

Rodzina: żona Grażyna (nauczycielka), syn Paweł

Hobby: muzyka szeroko pojęta.

Życiowy sukces: jego żona, a reszta przed nim.

Życiowa porażka: nie ma, ale być może przed nim.

Wzór i autorytet: nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie, lecz to nie znaczy, że go nie posiada.
Rok 1976 okazał się dla niego rokiem spełnienia marzeń. Wówczas w sklepie muzycznym w Płońsku kupił pierwszą gitarę. Był i jest samoukiem. Zafascynowany poezją śpiewaną sam próbował swych umiejętności. Pisał, ale i grał, śpiewał w zespole poezji śpiewanej “Eryś Group”, którego był wraz z Dariuszem Sojką inicjatorem w Technikum Budowlanym. Zespół uczestniczył w licznych przeglądach szkolnych, rejonowych, a sukcesem było zajęcie I miejsca w Wojewódzkim Konkursie Poezji Śpiewanej w Katowicach. Lecz tak naprawdę otarł się o scenę na Ogólnopolskim Przeglądzie Kabaretów w Tychach, gdzie wraz z Arkadiuszem Derą i Dariuszem Sojką zdobyli wyróżnienie. Formacja “Eryś Group”, która niejako przeżyła renesans już w okresie podjęcia przez Zbigniewa Seydę pracy zawodowej pierwotnie kontynuowała nurt poezji śpiewanej zdobywając takie nagrody jak: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a dopiero po udanym występie na kolejnym Przeglądzie (1986 r.) – pierwsze nagrania radiowe dla Polskiego Radia w Katowicach przy Macieju Szczawińskim, redaktorze “Redakcji Literackiej”. W 1987 r. naturalnym było przejście “Eryś Group” z nurtu poezji śpiewanej w tematykę celtycką, bo było osadzone w tych samych, bliskich Zbigniewowi Seydzie klimatach. To zakończyło okres działalności “Eryś Group” dając początek działalności artystycznej zespołu “Carrantuohill”, w której oczywiście pozostał. Zawsze pracował zawodowo, a aktualnie jest pracownikiem Działu Szkód Górniczych Kopalni “Chwałowice”. Z sentymentem wypowiada się o twórcach rocka początku lat siedemdziesiątych jak Led Zeppelin, Deep Purpley, Bob Dylan, Leonard Cohen. Chociaż jest to sentyment, to jednak muzyka tamtych lat ma ogromny wpływ na jego dzisiejsze poczynania muzyczne. Zamiłowanie szczególne do ballad, zaowocowało tym, iż kilka z nich zostało przez Zbigniewa Seydę wykonanych i nagranych na płytach zespołu. Jako jedyny członek zespołu wykorzystuje głos jako instrument, chociaż czyni to rzadko i okazjonalnie. Przede wszystkim jednak jest mandolinistą, bouzukistą, a ostatnio citternistą. Razem ze skrzypkiem tworzą doskonale brzmiący dwugłos. Nie należy również zapominać o jego zamiłowaniu do gitary, która jest jego wiernym akompaniatorem w pracy kompozytorskiej, jak i studyjnej. Ponieważ jest otwarty na wszelkie gatunki muzyczne, nie boi się eksperymentować zarówno stylistycznie jak i brzmieniowo, co skrzętnie wykorzystuje w grze na instrumentach oraz w pracy aranżacyjnej.
(wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)




Adam Drewniok
gitara akustyczna, gitara basowa
Historia:

Adam Drewniok, urodził się 3 listopada 1963 r. w Rybniku i tam mieszka.

Gra na: gitarze akustycznej, gitarze basowej.

Rodzina: żona Barbara (urzędnik państwowy), córki: Magdalena i Anna.

Hobby: poza muzyką irlandzką i muzyką lat 60-tych, to historia (I i II wojna światowa), literatura sportowa – żużel, skoki narciarskie.

Życiowy sukces: rodzina i córki, gra w zespole “Carrantuohill”.

Życiowa porażka: to, że nie został żużlowcem albo skoczkiem narciarskim.

Wzór i autorytet: idealny – Jan Paweł II, przyziemny, realny – jego dobry wujek.

Już w szkole podstawowej interesował się muzyką, słuchał jej, zbierał różne materiały muzyczne. W VII klasie odkupił swoja pierwszą gitarę. Był samoukiem. Będąc uczniem Technikum Budowlanego w Rybniku uczestniczył z nowo zakupioną gitarą w muzycznych spotkaniach towarzyskich. Pierwszym zespołem, w którym się pojawił była formacja “Eryś Group”, a on już w tym czasie pracował zawodowo w Urzędzie Miasta Rybnika. Jeszcze wówczas zespół prezentował nurt poezji śpiewanej, aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym osiągając sukcesy takie jak: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a po udanym występie na kolejnym przeglądzie rok później (1986) – pierwsze nagrania radiowe przy Macieju Szczawińskim, redaktorze “Redakcji Literackiej” Polskiego Radia w Katowicach. W 1987 r. formacja Eryś Gropu zmieniła nurt muzyczny z poezji śpiewanej w klimaty celtyckie co dało początek działalności artystycznej zespołu Carrantuohill, w której do tej pory gra na gitarze, tyle że od 1992 r nie na gitarze akustycznej lecz basowej. W okresie działalności formacji “Eryś Group” i “Carrantuohill” ukończył studia na Uniwersytecie Śląskim na Wydziale Prawa i Administracji. Jego zainteresowania muzyczne sięgają przede wszystkim lat 60-tych, takich zespołów jak The Roling Stones, The Doors, solistów takich jak Bob Dylan, Donovan, a głównie zespół The Beatles. Fascynuje go nie tylko ich muzyka, ale zjawisko socjologiczne jakie wytworzyli. Jednocześnie jest otwarty na “współczesny” rock, tzn. “Pink Floyd”, Peter Gabriel, “Frankie Goes to Hollywood”, “Queen”, Sting, “Police”, “U2”, “Dire Straits”. Nie jest mu też obca muzyka folkowa: indyjska i bałkańska. Jednak zdecydowanie dominujące zainteresowanie muzyczne oscyluje w klimaty irlandzkie: a są to “Clannad” czy “The Chiftains”, a także muzyka do irlandzkich show “Riverdance” i “Lord of Dance”, ale bez fragmentów, które trącą cepelią. Udział Adama Drewnioka nie na gitarze akustycznej, lecz basowej okazał się dla zespołu korzystny – wzmocnił sekcję rytmiczną. Bezkompromisowe potraktowanie rytmu i sposób gry na gitarze basowej, powoduje, że brzmienie basu jest czytelne i zapamiętywalne. Dodatkowo jego osoba aktywnie uczestniczy w kreowaniu medialnego wizerunku zespołu, co jest niezwykle przydatne i niezbędne dla działalności artystycznej każdej formacji muzycznej, a odzwierciedla się to między innymi poprzez prowadzenie kroniki zespołu “Carrantuohill”.
(wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)
Adam




Bogdan Wita
gitara akustyczna
Historia:

Bogdan Wita, urodził się 1 grudnia 1967 r. w Rybniku. Mieszka w Żorach od dzieciństwa.

Gra na: gitarze akustycznej.

Rodzina: żona Mariola (pedagog), córki: Hanna i Katarzyna.

Hobby: sport (basen, narty, tenis), zaniedbane hobby to motoryzacja.

Życiowy sukces: rodzina i fakt, że udaje mu się robić to co lubi (pasja stała się zawodem).

Życiowa porażka: nic nie znaczące porażki.

Wzór i autorytet: jeden niedościgniony, duchowy… (mówił jako człowiek wierzący).
Początki jego kontaktu z instrumentem sięgają szkoły podstawowej, ale w rzeczywistości prawdziwą przygodę muzyczną rozpoczął w II klasie szkoły średniej, jako samouk. Udzielał się w zespołach grających szanty, piosenkę turystyczną czy religijną. Pierwszą formacją, która zaistniała szerzej na lokalnym rynku muzycznym był zespół szantowy “Miondze”, którego wraz z Adamem Cebulą był inicjatorem w 1985 roku przy 90 Harcerskiej Drużynie Wodnej w Żorach. Zespół uczestniczył w wielu festiwalach pieśni żeglarskiej, a do największych sukcesów należały: I miejsce na I Harcerskim Festiwalu Marynistycznym w Bytomiu (1985), II miejsce na III Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Tratwa ’85” w Katowicach, III miejsce na IV Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Tratwa ’86” w Katowicach oraz wyróżnienie na V Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Shanty ’86” w Krakowie. Równocześnie Bogdan Wita angażował się wokalnie w zespole muzyki religijnej “Granum” i uczestniczył w festiwalach “Sacro Song” w Katowicach i “Cantate Deo” w Gliwicach. To uczestnictwo nie było przypadkowe, gdyż po zakończeniu edukacji w szkole średniej wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach. Jednak ogromny temperament i zdolności nie tylko muzyczne, ale i organizatorskie zrodziły w nim potrzebę samorealizacji nie tylko w środowiskach religijnych. To przyczyniło się do faktu, iż z jednej strony powrócił do zespołu “Miondze”, z drugiej zainicjował i zorganizował “I Spotkanie z Piosenką Żeglarską w Żorach SARI ’87”, którego do dnia dzisiejszego jest corocznym organizatorem. Po “SARI ’87” zespół “Miondze” uległ naturalnemu rozproszeniu, zaś propozycja grania w zespole “Carrantuohill” w grudniu 1987 r była nieocenionym złotym środkiem w jego poszukiwaniach artystycznych. Po ukończeniu studiów na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, od 1992 do 1995 zajmował posadę animatora kulturalnego w Miejskim Ośrodku Kultury w Żorach, gdzie dodatkowo zorganizował pracę redakcji tygodnika “Nowa Gazeta Żorska” zostając jej redaktorem naczelnym. Równocześnie od 1992 r. prowadzi agencję artystyczną “Celt”, która głównie, lecz nie wyłącznie, organizuje życie zespołu “Carrantuohill”. Jego zainteresowania muzyczne sięgają nie tylko tradycyjnej muzyki irlandzkiej. Bardzo lubi muzykę w wydaniu: Phila Collinsa (“Genessis”), Stinga, Marka Knopflera, jednocześnie jest otwarty na nowe trendy w muzyce. Cechy charakteru jakie posiada Bogdan Wita, (wg horoskopu celtyckiego: inteligencja, dążenie do syntezy, intuicja, zdolność przewidywania) w życiu realnym dodatkowo zdecydowanie, przebojowość, wrodzony optymizm przyczyniły się w dużej mierze do jego sposobu gry na gitarze. Jego interpretacja muzyki irlandzkiej jest świeża, “ruchliwa”, nie stroniąca od nowatorskich rozwiązań harmonicznych i rytmicznych. Ma to ogromny wpływ na ogólne brzmienie zespołu. Należy dodać, że umiejętności organizacyjne jakie posiada Bogdan Wita pozwalają na prowadzenie bogatej działalności estradowej formacji. Ponadto jego zdolność elastycznej komunikacji międzyludzkiej wpływa również integrująco na zespół, co stwarza właściwą bazę do rozwoju procesu twórczego zespołu “Carrantuohill”.
( wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL” )
Bogdan





Preferowane miejsca na koncerty i oczekiwane wynagrodzenie dla zespołu:

Kluby

Sale koncertowe

Plener

Imprezy zamknięte

Wymagania techniczne: [pdf]

Data powstania: 1987
Kraj: Polska
Województwo: śląskie
Miasto: Żory

Strona WWW: http://www.carrantuohill.pl/

Członkowie:

Marek Sochacki
instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe
Historia: Pokaż historię

Marek Sochacki, urodził się 9 czerwca 1968 r. w Rybniku i tam mieszka. Gra na: instrumentach perkusyjnych takich jak klasyczny zestaw perkusyjny, kongo, bongosy, dzwonki, marakasy oraz na instrumentach klawiszowych. Rodzina: żona Beata (animator kultury), syn Mikołaj. Hobby: muzyka i film. Życiowy sukces: rodzina i gra w zespole “Carrantuohill”. Życiowa porażka: niedokończona edukacja muzyczna. Wzór i autorytet: osoba, która postępuje zgodnie ze swoimi przekonaniami, będąc jednocześnie w harmonii z ogólnie przyjętymi zasadami moralnymi. Od dzieciństwa interesował się muzyką. Na perkusji zaczął grać mając 13 lat, jako samouk. Wówczas będąc uczniem szkoły podstawowej był członkiem kilku amatorskich zespołów muzycznych. Jako uczeń Technikum Mechanicznego w Rybniku był członkiem zespołów młodzieżowych takich jak “Van Guard”, “Johan Jacob”, “Ansax” wykonujących muzykę rockową tzw. nurt progresywny, zaś po jej ukończeniu związał się z zespołem “Pitzcaraldo” prezentującym ten sam nurt muzyczny. Od 1993 r. był zatrudniony w klubie Energetyka w Rybniku jako instruktor gry na perkusji, instruktor zespołu perkusyjnego, instruktor muzycznych zespołów młodzieżowych, wreszcie jako akustyk. Był inicjatorem i organizatorem Rybnickich Warsztatów Perkusyjnych oraz licznych imprez artystycznych. Jako animator kultury muzycznej czuł potrzebę edukacji, dlatego rozpoczął naukę w Prywatnej Szkole Muzyki Rozrywkowej im. Krzysztofa Komedy w Warszawie, która dostarczyła mu ogólnych podstaw zasad muzyki niezbędnych w jego dalszym procesie twórczym. Stąd stał się pomysłodawcą, założycielem i perkusistą formacji jazzowej “Red Label”, która była znana w światku jazzowym. Latem 1997 roku propozycja współpracy z zespołem “Carrantuohill” sprawiła, że całą swą energię i pomysłowość muzyczną ulokował w muzyce irlandzkiej. Współpraca ta trwa do dnia dzisiejszego. Od pięciu lat prowadzi własną firmę nagłaśniającą i agencję artystyczną, od czterech lat jest właścicielem sklepu “Herbaty świata” w Rybniku. Jego zainteresowania muzyczne nie są skonkretyzowane, ponieważ w zależności od sytuacji i nastroju dobiera właściwy rodzaj muzyki. Bardzo często przy doborze kieruje się chęcią poznania ciekawych rozwiązań muzycznych, dotyczących nie tylko gry na perkusji, które chętnie wykorzystuje w swojej muzycznej pracy z zespołem. Marek Sochacki wstępując do zespołu wniósł ze sobą bagaż rozmaitych doświadczeń muzycznych – od rocka po jazz. Umiejętnie aplikując specyficzne schematy rytmiczne, charakterystyczne dla jazzu czy rocka, wprowadził pewne ożywienie w warstwie nie tylko brzmieniowej (nowe instrumenty: bongosy, konga, kotły, werble) ale przede wszystkim w warstwie wyrazistości i uwypuklenia rytmu. (wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)



Maciej Paszek
skrzypce
Historia: Pokaż historię

Maciej Paszek, urodził się 12 lipca 1972 r. w Rybniku, od dzieciństwa mieszka w Żorach. Gra na: skrzypcach. Potrafi grać na: pianinie, gitarze basowej, słabo na… kontrabasie. Rodzina: żona Agnieszka, synowie: Sebastian i Krzysztof Hobby: muzyka irlandzka ponad wszystko, a zaraz za nią motocykle, czasem majsterkowanie. Życiowy sukces: gra w zespole “Carrantuohill”, jeszcze do niedawna nie zdawał sobie sprawy jak jest ona istotna w jego życiu. Życiowa porażka: nie zdanie egzaminu dyplomowego w Szkole Muzycznej nie z powodu braku wiedzy, czy umiejętności, lecz z powodu tremy. Wzór i autorytet: po swoim niejako “nowym narodzeniu” znalazł go w Bogu. Sam uważa że to dziewicze, lecz prawdziwe. Gdy miał siedem lat to pasją gry na skrzypcach zaraził go dziadek. Nauczyciel, z którym się początkowo Maciej Paszek zetknął nie tylko przekazał mu podstawy wiedzy muzycznej, ale również pokierował jego edukacją muzyczną. Szkoła Muzyczna I i II stopnia w Rybniku, w klasie skrzypiec, którą ukończył dała mu ogromny bagaż muzyczny, z jednej strony odkryła tajniki muzyki i techniki gry na instrumencie, z drugiej strony blokowała rozwój jego indywidualnej wrażliwości muzycznej, poprzez nieugięte i sztywne przekazywanie i narzucanie schematów. To kłóciło się z jego wewnętrznymi potrzebami muzycznymi. Zawsze poszukiwał nowych możliwości gry na skrzypcach, co wzbudzało ogólny sprzeciw jego nauczycieli. Pierwsze kroki na scenie, jak wielu uczących się w szkołach muzycznych, stawiał niejako z obowiązku. Mając 15 lat zadebiutował w zespole szantowym “Dno” na “Sari ’87”, jednak ta współpraca nie była dla niego trafnym wyborem. Latem 1988 roku otrzymał propozycję grania w znanym już wtedy zespole “Carrantuohill” i od tego czasu nie rozstaje się z grupą. Muzyka irlandzka, którą grają urzekła go w całej swej urodzie, zaś gra na skrzypcach stała się nie tylko ogromną przyjemnością, lecz również wyzwaniem dla jego “ego”. Dziś jest uważany za wirtuoza skrzypiec w muzyce folkowej, jego grą są zafascynowani nie tylko muzycy, ale również krytycy muzyczni. Jeden z nich, redaktor programu trzeciego Polskiego Radia, Wojciech Ossowski tak o nim rozprawiał: “… Najpiękniejszy dźwięk w tej muzyce to skrzypce. Ale jakie! Co ten facet wyrabia! Wasze nogi ani na minutę – co ja mówię – ani na sekundę nie pozostaną w miejscu”. Całkowicie oddany zespołowi wciąż pragnie być lepszy muzycznie niż jest teraz. Urzeka go kunszt gry Frankie Gavina (wybitnego skrzypka irlandzkiego). Poprzez żmudne ćwiczenia na instrumencie pragnie osiągnąć stan, w którym technika gry na skrzypcach nie będzie przeszkodą w pełnym wyrażaniu wszystkich myśli muzycznych. Jego zainteresowania muzyczne to przede wszystkim muzyka irlandzka, najlepiej wykonywana w czystej formie, dopiero potem chętnie zwraca się do twórczości Marka Knopflera, a szczególnie jego dwóm ostatnim płytom. Jego gusta muzyczne ocierają się również o “Dire Straits”, “Queen”, Chrisa Rea, czasem Stinga. Wcześniejsze studia nad muzyką klasyczną sprawiły, że dostrzegł on pewien związek pomiędzy muzyką irlandzką, a muzyką dawną – głównie baroku. Fakt ten nie jest bez znaczenia jeżeli chodzi o interpretację wykonywanej przez niego muzyki irlandzkiej – gorący, irlandzki temperament szlifowany przez klasyczny warsztat. Ta zależność może u niektórych znawców muzyki irlandzkiej powodować odczucia nie zachowania czystej formy wykonawczej, z drugiej strony jest źródłem niesłychanej oryginalności interpretacyjnej, która sprawia, że Maciej Paszek jako skrzypek jest rozpoznawalny i charakterystyczny. ( wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL” ) Maciek



Dariusz Sojka
akordeon, cytra, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, saksofon, bodhrán, flet prosty, tin whistles, dudy
Historia: Pokaż historię

Dariusz Sojka, urodził się 10 stycznia 1964 r. w Żorach. Początkowo mieszkał w Osinach, potem w Rybniku, by móc znowu powrócić do Osin, dzielnicy Żor. Gra na: akordeonie, cytrze, harmonijce ustnej, instrumentach klawiszowych, saksofonie, bodhranie, flecie prostym, tin whistles, dudach – uilleann pipes ostatnio na EWI. Rodzina: żona Aleksandra (nauczycielka), syn Jakub, córka Katarzyna. Hobby: muzyka w szerokim pojęciu (słuchanie, granie, obróbka dźwięku przy pomocy komputera), komputer. Życiowy sukces: uważa się za “wybrańca Boga”; to że połączył na jednej płaszczyźnie życie prywatne z graniem muzyki irlandzkiej. Życiowa porażka: sam nie wie, czy nie może, czy nie chce jej powiedzieć. Wzór i autorytet: nie ma, bo do tej pory nie potrzebował. Gdy miał 7 lat ksiądz proboszcz rozpoczął jego edukację muzyczną – uczył go gry na akordeonie. Od III klasy szkoły podstawowej do I klasy Technikum Budowlanego uczęszczał na lekcje fortepianu do Ogniska Muzycznego w Żorach. Będąc w szkole średniej i będąc rozkochanym w jazzie rozpoczął naukę gry na saksofonie w Szkole Muzycznej II stopnia w Rybniku. W tym czasie wraz ze Zbigniewem Seydą założyli formację poezji śpiewanej “Eryś Group”, która uczestnicząc w wielu przeglądach szkolnych, lokalnych otrzymała m.in.: I miejsce w Wojewódzkim Konkursie Poezji Śpiewanej w Katowicach. Kabaret Arkadiusza Dery, w którym wziął udział wraz ze Zbigniewem Seydą otrzymał zaś wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Kabaretów w Tychach. Po ukończeniu technikum pomysł kontynuacji działalności “Eryś Group” okazał się słuszny, a sukcesy to potwierdziły: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a dopiero po udanym występie na kolejnym przeglądzie (1986) – pierwsze nagrania radiowe dla Polskiego Radia w Katowicach przy redaktorze Macieju Szczawińskim z “Redakcji Literackiej”. Równocześnie zaczął w formacji “Miondze” realizować swoje pierwsze pomysły idące w kierunku muzyki irlandzkiej. Jednak zbliżający się festiwal “SARI ’87” w Żorach pozwolił mu na to w aby program “Eryś Group” tchnąć ducha celtyckiego, co wkrótce dało początek istniejącej do dziś formacji “Carrantuohill”. W czasie działalności zespołu “Carrantuohill” współpracował również z zespołem Tomasza Szweda. Gdy jednak przyszedł moment wyboru: dokonał go bez wahania. Muzyka irlandzka była silniejsza, a tych parę lat współpracy z Tomaszem Szwedem był dla niego szkołą obycia ze sceną. Mnogość jego zainteresowań muzycznych odzwierciedla w pełni jego wizerunek artystyczny. To nie tylko muzyka irlandzka z mistrzami dud na czele (Liam O’Flynn, Davy Spillane), ale szeroko rozumiany jazz, klasyka i muzyka rozrywkowa, poszerzają jego horyzonty twórcze. Eklektyzm – to słowo, które doskonale oddaje umiejętności instrumentalne, a także aranżacyjne Dariusza Sojki. Wrodzony talent muzyczny pozwalający mu na szybkie opanowanie techniczne przeróżnych instrumentów począwszy od cytry, fortepianu, poprzez saksofon, flety, akordeon, aż do bodhranu i dud, umożliwia mu swobodną realizację swych różnorodnych pomysłów muzycznych. Od początku swej działalności muzycznej wykazuje dużą intuicję muzyczną, dzięki której potrafi z lekkością budować synkretyczne formy muzyczne z zachowaniem bazy, folkloru irlandzkiego. Jest spiritus movens zespołu i nieformalnym jej liderem muzycznym, który poprzez swobodny dobór instrumentów potrafi zainspirować kolegów w zespole. Ważny jest również fakt, że od początku działalności koncertowej, występuje nie tylko jako multiinstrumentalista, pomysłodawca aranżacyjny, ale również jako konferansjer, umiejętnie współpracujący z publicznością. (wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”) Darek



Zbigniew Seyda
bouzuk, mandolina, cittern, gitara akustyczna
Historia: Pokaż historię

Zbigniew Seyda, urodził się 30 kwietnia 1963 r. w Sielcu. Od czwartego roku życia mieszka w Rybniku. Gra na: bouzuki, mandolinie, citternie, gitarze akustycznej. Rodzina: żona Grażyna (nauczycielka), syn Paweł Hobby: muzyka szeroko pojęta. Życiowy sukces: jego żona, a reszta przed nim. Życiowa porażka: nie ma, ale być może przed nim. Wzór i autorytet: nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie, lecz to nie znaczy, że go nie posiada. Rok 1976 okazał się dla niego rokiem spełnienia marzeń. Wówczas w sklepie muzycznym w Płońsku kupił pierwszą gitarę. Był i jest samoukiem. Zafascynowany poezją śpiewaną sam próbował swych umiejętności. Pisał, ale i grał, śpiewał w zespole poezji śpiewanej “Eryś Group”, którego był wraz z Dariuszem Sojką inicjatorem w Technikum Budowlanym. Zespół uczestniczył w licznych przeglądach szkolnych, rejonowych, a sukcesem było zajęcie I miejsca w Wojewódzkim Konkursie Poezji Śpiewanej w Katowicach. Lecz tak naprawdę otarł się o scenę na Ogólnopolskim Przeglądzie Kabaretów w Tychach, gdzie wraz z Arkadiuszem Derą i Dariuszem Sojką zdobyli wyróżnienie. Formacja “Eryś Group”, która niejako przeżyła renesans już w okresie podjęcia przez Zbigniewa Seydę pracy zawodowej pierwotnie kontynuowała nurt poezji śpiewanej zdobywając takie nagrody jak: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a dopiero po udanym występie na kolejnym Przeglądzie (1986 r.) – pierwsze nagrania radiowe dla Polskiego Radia w Katowicach przy Macieju Szczawińskim, redaktorze “Redakcji Literackiej”. W 1987 r. naturalnym było przejście “Eryś Group” z nurtu poezji śpiewanej w tematykę celtycką, bo było osadzone w tych samych, bliskich Zbigniewowi Seydzie klimatach. To zakończyło okres działalności “Eryś Group” dając początek działalności artystycznej zespołu “Carrantuohill”, w której oczywiście pozostał. Zawsze pracował zawodowo, a aktualnie jest pracownikiem Działu Szkód Górniczych Kopalni “Chwałowice”. Z sentymentem wypowiada się o twórcach rocka początku lat siedemdziesiątych jak Led Zeppelin, Deep Purpley, Bob Dylan, Leonard Cohen. Chociaż jest to sentyment, to jednak muzyka tamtych lat ma ogromny wpływ na jego dzisiejsze poczynania muzyczne. Zamiłowanie szczególne do ballad, zaowocowało tym, iż kilka z nich zostało przez Zbigniewa Seydę wykonanych i nagranych na płytach zespołu. Jako jedyny członek zespołu wykorzystuje głos jako instrument, chociaż czyni to rzadko i okazjonalnie. Przede wszystkim jednak jest mandolinistą, bouzukistą, a ostatnio citternistą. Razem ze skrzypkiem tworzą doskonale brzmiący dwugłos. Nie należy również zapominać o jego zamiłowaniu do gitary, która jest jego wiernym akompaniatorem w pracy kompozytorskiej, jak i studyjnej. Ponieważ jest otwarty na wszelkie gatunki muzyczne, nie boi się eksperymentować zarówno stylistycznie jak i brzmieniowo, co skrzętnie wykorzystuje w grze na instrumentach oraz w pracy aranżacyjnej. (wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”)



Adam Drewniok
gitara akustyczna, gitara basowa
Historia: Pokaż historię

Adam Drewniok, urodził się 3 listopada 1963 r. w Rybniku i tam mieszka. Gra na: gitarze akustycznej, gitarze basowej. Rodzina: żona Barbara (urzędnik państwowy), córki: Magdalena i Anna. Hobby: poza muzyką irlandzką i muzyką lat 60-tych, to historia (I i II wojna światowa), literatura sportowa – żużel, skoki narciarskie. Życiowy sukces: rodzina i córki, gra w zespole “Carrantuohill”. Życiowa porażka: to, że nie został żużlowcem albo skoczkiem narciarskim. Wzór i autorytet: idealny – Jan Paweł II, przyziemny, realny – jego dobry wujek. Już w szkole podstawowej interesował się muzyką, słuchał jej, zbierał różne materiały muzyczne. W VII klasie odkupił swoja pierwszą gitarę. Był samoukiem. Będąc uczniem Technikum Budowlanego w Rybniku uczestniczył z nowo zakupioną gitarą w muzycznych spotkaniach towarzyskich. Pierwszym zespołem, w którym się pojawił była formacja “Eryś Group”, a on już w tym czasie pracował zawodowo w Urzędzie Miasta Rybnika. Jeszcze wówczas zespół prezentował nurt poezji śpiewanej, aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym osiągając sukcesy takie jak: wyróżnienie na Ogólnopolskim Przeglądzie Poezji Śpiewanej w Katowicach (1985 r.), a po udanym występie na kolejnym przeglądzie rok później (1986) – pierwsze nagrania radiowe przy Macieju Szczawińskim, redaktorze “Redakcji Literackiej” Polskiego Radia w Katowicach. W 1987 r. formacja Eryś Gropu zmieniła nurt muzyczny z poezji śpiewanej w klimaty celtyckie co dało początek działalności artystycznej zespołu Carrantuohill, w której do tej pory gra na gitarze, tyle że od 1992 r nie na gitarze akustycznej lecz basowej. W okresie działalności formacji “Eryś Group” i “Carrantuohill” ukończył studia na Uniwersytecie Śląskim na Wydziale Prawa i Administracji. Jego zainteresowania muzyczne sięgają przede wszystkim lat 60-tych, takich zespołów jak The Roling Stones, The Doors, solistów takich jak Bob Dylan, Donovan, a głównie zespół The Beatles. Fascynuje go nie tylko ich muzyka, ale zjawisko socjologiczne jakie wytworzyli. Jednocześnie jest otwarty na “współczesny” rock, tzn. “Pink Floyd”, Peter Gabriel, “Frankie Goes to Hollywood”, “Queen”, Sting, “Police”, “U2”, “Dire Straits”. Nie jest mu też obca muzyka folkowa: indyjska i bałkańska. Jednak zdecydowanie dominujące zainteresowanie muzyczne oscyluje w klimaty irlandzkie: a są to “Clannad” czy “The Chiftains”, a także muzyka do irlandzkich show “Riverdance” i “Lord of Dance”, ale bez fragmentów, które trącą cepelią. Udział Adama Drewnioka nie na gitarze akustycznej, lecz basowej okazał się dla zespołu korzystny – wzmocnił sekcję rytmiczną. Bezkompromisowe potraktowanie rytmu i sposób gry na gitarze basowej, powoduje, że brzmienie basu jest czytelne i zapamiętywalne. Dodatkowo jego osoba aktywnie uczestniczy w kreowaniu medialnego wizerunku zespołu, co jest niezwykle przydatne i niezbędne dla działalności artystycznej każdej formacji muzycznej, a odzwierciedla się to między innymi poprzez prowadzenie kroniki zespołu “Carrantuohill”. (wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL”) Adam



Bogdan Wita
gitara akustyczna
Historia: Pokaż historię

Bogdan Wita, urodził się 1 grudnia 1967 r. w Rybniku. Mieszka w Żorach od dzieciństwa. Gra na: gitarze akustycznej. Rodzina: żona Mariola (pedagog), córki: Hanna i Katarzyna. Hobby: sport (basen, narty, tenis), zaniedbane hobby to motoryzacja. Życiowy sukces: rodzina i fakt, że udaje mu się robić to co lubi (pasja stała się zawodem). Życiowa porażka: nic nie znaczące porażki. Wzór i autorytet: jeden niedościgniony, duchowy… (mówił jako człowiek wierzący). Początki jego kontaktu z instrumentem sięgają szkoły podstawowej, ale w rzeczywistości prawdziwą przygodę muzyczną rozpoczął w II klasie szkoły średniej, jako samouk. Udzielał się w zespołach grających szanty, piosenkę turystyczną czy religijną. Pierwszą formacją, która zaistniała szerzej na lokalnym rynku muzycznym był zespół szantowy “Miondze”, którego wraz z Adamem Cebulą był inicjatorem w 1985 roku przy 90 Harcerskiej Drużynie Wodnej w Żorach. Zespół uczestniczył w wielu festiwalach pieśni żeglarskiej, a do największych sukcesów należały: I miejsce na I Harcerskim Festiwalu Marynistycznym w Bytomiu (1985), II miejsce na III Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Tratwa ’85” w Katowicach, III miejsce na IV Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Tratwa ’86” w Katowicach oraz wyróżnienie na V Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Żeglarskiej “Shanty ’86” w Krakowie. Równocześnie Bogdan Wita angażował się wokalnie w zespole muzyki religijnej “Granum” i uczestniczył w festiwalach “Sacro Song” w Katowicach i “Cantate Deo” w Gliwicach. To uczestnictwo nie było przypadkowe, gdyż po zakończeniu edukacji w szkole średniej wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach. Jednak ogromny temperament i zdolności nie tylko muzyczne, ale i organizatorskie zrodziły w nim potrzebę samorealizacji nie tylko w środowiskach religijnych. To przyczyniło się do faktu, iż z jednej strony powrócił do zespołu “Miondze”, z drugiej zainicjował i zorganizował “I Spotkanie z Piosenką Żeglarską w Żorach SARI ’87”, którego do dnia dzisiejszego jest corocznym organizatorem. Po “SARI ’87” zespół “Miondze” uległ naturalnemu rozproszeniu, zaś propozycja grania w zespole “Carrantuohill” w grudniu 1987 r była nieocenionym złotym środkiem w jego poszukiwaniach artystycznych. Po ukończeniu studiów na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, od 1992 do 1995 zajmował posadę animatora kulturalnego w Miejskim Ośrodku Kultury w Żorach, gdzie dodatkowo zorganizował pracę redakcji tygodnika “Nowa Gazeta Żorska” zostając jej redaktorem naczelnym. Równocześnie od 1992 r. prowadzi agencję artystyczną “Celt”, która głównie, lecz nie wyłącznie, organizuje życie zespołu “Carrantuohill”. Jego zainteresowania muzyczne sięgają nie tylko tradycyjnej muzyki irlandzkiej. Bardzo lubi muzykę w wydaniu: Phila Collinsa (“Genessis”), Stinga, Marka Knopflera, jednocześnie jest otwarty na nowe trendy w muzyce. Cechy charakteru jakie posiada Bogdan Wita, (wg horoskopu celtyckiego: inteligencja, dążenie do syntezy, intuicja, zdolność przewidywania) w życiu realnym dodatkowo zdecydowanie, przebojowość, wrodzony optymizm przyczyniły się w dużej mierze do jego sposobu gry na gitarze. Jego interpretacja muzyki irlandzkiej jest świeża, “ruchliwa”, nie stroniąca od nowatorskich rozwiązań harmonicznych i rytmicznych. Ma to ogromny wpływ na ogólne brzmienie zespołu. Należy dodać, że umiejętności organizacyjne jakie posiada Bogdan Wita pozwalają na prowadzenie bogatej działalności estradowej formacji. Ponadto jego zdolność elastycznej komunikacji międzyludzkiej wpływa również integrująco na zespół, co stwarza właściwą bazę do rozwoju procesu twórczego zespołu “Carrantuohill”. ( wypisy z pracy magisterskiej Beaty Sochackiej pt: “Fascynacja kulturą celtycką na przykładzie działalności zespołu folkowego CARRANTUOHILL” ) Bogdan



Historia:

Grupa CARRANTUOHILL istnieje od 1987 roku. Wykonuje zarówno tradycyjną muzykę celtycką rodem z Irlandii i Szkocji, jak i własne opracowania aranżacyjne oparte na “celtyckich korzeniach”. Wykorzystuje przy tym bardzo stylowe instrumentarium (skrzypce, uilleann pipes, bouzuki, cittern, bodhran, flety, tin whistles, akordeon, mandolina, gitara akustyczna) poszerzając brzmienie o instrumenty perkusyjne, klawiszowe oraz gitarę basową.

CARRANTUOHILL wielokrotnie gościł w IRLANDII. W 1994 roku jako uczestnik warsztatów muzycznych South Sligo Summer School w Sligo, prowadzonych przez najlepszych znawców i wykonawców muzyki irlandzkiej. Później kolejno w 1997, 1999 i 2004 roku koncertując m.in. na jednym z największych irlandzkich festiwali – “Cork Folk Festival” oraz w słynnym “Fox`s Pubie” czy też w “St`Anns Church” w Dublinie. Irlandzkie koncerty Carrantuohill odbywały się również w Galway oraz w lipcu 2005 roku na jednym z największych – festiwalu “Dancing with Lunasa” w malowniczym zamku w Kinnitty. W Irlandii powstawały też liczne teledyski zespołu.
W 1998 roku CARRANTUOHILL koncertował w USA na osobiste zaproszenie Czesława Miłosza tworząc muzyczną oprawę Międzynarodowego Festiwalu Poetyckiego w Claremont McKenna College w Kalifornii.
Od 2004r. jest gościem festiwalu “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji. Popularność zespołu właśnie w tym kraju wzrosła do tego stopnia, że powstał management zespołu we Francji. Zespół miał już okazję wystąpić na koncertach w Lyonie, Chambles, St.Etienne, St.Victor, Villard de Lans, Caloire.
W 2007r. zespół otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę Polskiego Przemysłu Fonograficznego – FRYDERYKA 2006 w kategorii Album Roku Etno – Folk za płytę “SESSION NATURAL IRISH & JAZZ”.
Również tego roku zespół wystąpił na jednym z najbardziej znanych i największych w Europie celtyckich festiwali – Guinness Irish Festiwal w Sion w Szwajcarii.
CARRANTUOHILL zrealizował dotąd blisko 2000 koncertów w kraju i za granicą. Ważniejsze z nich to:
Teatr Nowy – Zabrze (2006) – “Serce za Serce” z widowiskiem “Touch of Ireland”
Teatr Muzyczny – Gliwice (2006) – Premiera przedstawienia “Touch of Ireland “
Dom Muzyki i Tańca – Zabrze (2005) – “Serce za Serce” z Zespołem Pieśni i Tańca “ŚLĄSK”
Teatr Wielki – Warszawa (2000) – Koncert Wielkanocny
Sala Kongresowa – Warszawa (2003)- koncert promujący płytę “INIS”
Teatr ROMA – Warszawa (2005) – koncert “St.Patrick`s Day” (z udz.Anny Dymnej i Joel`a Hanna)
Studio radiowe PR3 im. Agnieszki Osieckiej – Warszawa (2000 i 2003) – koncerty “live”
Moscow Tour – (1994) – trasa po moskiewskich pubach z marką Guinness
St.Patrick Week in Germany – (1994) – trasa koncertowa z irlandzkim muzykiem Bobem Balesem
Rose of Tralee – Hannover (1994); (wybór MISS Irlandii)
Halloween Tour in Germany – (1994)
festiwal “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji – (2004, 2005, 2006, 2007)
festiwal “Colours of Ostrava” w Czechach – (2003 i 2004)
Piknik Country – Mrągowo (1992 i 1994)
Osobny rozdział w karierze grupy stanowią koncerty na scenie “Przystanku Woodstock”, z którym zespół jest związany od jego pierwszej edycji, a od 2002 roku występuje dodatkowo w roli współorganizatora Folkowej Sceny tego największego w Europie festiwalu.
Grupa otrzymała z rąk Jurka Owsiaka prestiżową nagrodę Złotego Bączka za najlepsze “kręcenie publicznością” podczas Przystanku Woodstock w 1998 roku.
CARRANTUOHILL miał zaszczyt reprezentować Polskę również na festiwalu Euro Woodstock w Budapeszcie (1995).
CARRANTUOHILL ma na swym koncie wiele wspólnych występów z uznanymi artystami. W 1997 roku odbył trasę koncertową ze szkocką grupą The Battlefield Band. Zespół występował również z Maire Breatnach, Sands Family, Deaf Shepheard, Geraldine McGowan & Friends oraz Midnigth Court. Na tej samej scenie zespół spotkał się również z wirtuozem irlandzkich ullieann pipes Liam`em O`Flynn`em oraz czołowym gitarzystą Arty McGlyn`em. Z legendarnym Jackie Daly`m CARRANTUOHILL spotkał się w irlandzkim Cork, zaś w Kinnitty dzielił scenę z wybitnym Donall`em Lunny i John`em Carty.
Wielkim Gościem zespołu był również Midge URE (ex Ultravox, twórca LIVE AID), który uświetnił koncert promujący płytę INIS w warszawskiej Sali Kongresowej.
Polscy artyści, z którymi CARRANTUOHILL dotąd realizował wspólne projekty: Anna Maria JOPEK, Anita LIPNICKA, FIOLKA Najdenowicz, Stanisław SOJKA, Paweł KUKIZ, Kuba BADACH, Robert KASPRZYCKI, Urszula DUDZIAK, Wojciech KAROLAK, Tomasz SZUKALSKI, Marek RADULI, Krzysztof ŚCIERAŃSKI, Bernard MASELI, Zespół Pieśni i Tańca ŚLĄSK.
Seamus Heaney – irlandzki poeta, laureat Nagrody Nobla w 1995 r. – po kilku spotkaniach z zespołem, stwierdził: “…nieoczekiwanie poczułem się jak w domu podczas spotkania z zespołem Carrantuohill, polskimi muzykami grającymi irlandzkiego jiga i reela w takim stylu i z takim szelmostwem, że nawet Irlandczycy nie zrobiliby tego lepiej.”
CARRANTUOHILL
Pokaż

O artyście:

<br>












<br><b>Historia:</b><br>
Grupa CARRANTUOHILL istnieje od 1987 roku. Wykonuje zarówno tradycyjną muzykę celtycką rodem z Irlandii i Szkocji, jak i własne opracowania aranżacyjne oparte na “celtyckich korzeniach”. Wykorzystuje przy tym bardzo stylowe instrumentarium (skrzypce, uilleann pipes, bouzuki, cittern, bodhran, flety, tin whistles, akordeon, mandolina, gitara akustyczna) poszerzając brzmienie o instrumenty perkusyjne, klawiszowe oraz gitarę basową.<br />
<br />
CARRANTUOHILL wielokrotnie gościł w IRLANDII. W 1994 roku jako uczestnik warsztatów muzycznych South Sligo Summer School w Sligo, prowadzonych przez najlepszych znawców i wykonawców muzyki irlandzkiej. Później kolejno w 1997, 1999 i 2004 roku koncertując m.in. na jednym z największych irlandzkich festiwali – “Cork Folk Festival” oraz w słynnym “Fox`s Pubie” czy też w “St`Anns Church” w Dublinie. Irlandzkie koncerty Carrantuohill odbywały się również w Galway oraz w lipcu 2005 roku na jednym z największych – festiwalu “Dancing with Lunasa” w malowniczym zamku w Kinnitty. W Irlandii powstawały też liczne teledyski zespołu.<br />
W 1998 roku CARRANTUOHILL koncertował w USA na osobiste zaproszenie Czesława Miłosza tworząc muzyczną oprawę Międzynarodowego Festiwalu Poetyckiego w Claremont McKenna College w Kalifornii.<br />
Od 2004r. jest gościem festiwalu “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji. Popularność zespołu właśnie w tym kraju wzrosła do tego stopnia, że powstał management zespołu we Francji. Zespół miał już okazję wystąpić na koncertach w Lyonie, Chambles, St.Etienne, St.Victor, Villard de Lans, Caloire.<br />
W 2007r. zespół otrzymał najbardziej prestiżową nagrodę Polskiego Przemysłu Fonograficznego – FRYDERYKA 2006 w kategorii Album Roku Etno – Folk za płytę “SESSION NATURAL IRISH &amp; JAZZ”.<br />
Również tego roku zespół wystąpił na jednym z najbardziej znanych i największych w Europie celtyckich festiwali – Guinness Irish Festiwal w Sion w Szwajcarii.<br />
CARRANTUOHILL zrealizował dotąd blisko 2000 koncertów w kraju i za granicą. Ważniejsze z nich to:<br />
Teatr Nowy – Zabrze (2006) – “Serce za Serce” z widowiskiem “Touch of Ireland”<br />
Teatr Muzyczny – Gliwice (2006) – Premiera przedstawienia “Touch of Ireland “<br />
Dom Muzyki i Tańca – Zabrze (2005) – “Serce za Serce” z Zespołem Pieśni i Tańca “ŚLĄSK”<br />
Teatr Wielki – Warszawa (2000) – Koncert Wielkanocny<br />
Sala Kongresowa – Warszawa (2003)- koncert promujący płytę “INIS”<br />
Teatr ROMA – Warszawa (2005) – koncert “St.Patrick`s Day” (z udz.Anny Dymnej i Joel`a Hanna)<br />
Studio radiowe PR3 im. Agnieszki Osieckiej – Warszawa (2000 i 2003) – koncerty “live”<br />
Moscow Tour – (1994) – trasa po moskiewskich pubach z marką Guinness<br />
St.Patrick Week in Germany – (1994) – trasa koncertowa z irlandzkim muzykiem Bobem Balesem<br />
Rose of Tralee – Hannover (1994); (wybór MISS Irlandii)<br />
Halloween Tour in Germany – (1994)<br />
festiwal “Roches de Celtiques” w Rochetaillee we Francji – (2004, 2005, 2006, 2007)<br />
festiwal “Colours of Ostrava” w Czechach – (2003 i 2004)<br />
Piknik Country – Mrągowo (1992 i 1994)<br />
Osobny rozdział w karierze grupy stanowią koncerty na scenie “Przystanku Woodstock”, z którym zespół jest związany od jego pierwszej edycji, a od 2002 roku występuje dodatkowo w roli współorganizatora Folkowej Sceny tego największego w Europie festiwalu.<br />
Grupa otrzymała z rąk Jurka Owsiaka prestiżową nagrodę Złotego Bączka za najlepsze “kręcenie publicznością” podczas Przystanku Woodstock w 1998 roku.<br />
CARRANTUOHILL miał zaszczyt reprezentować Polskę również na festiwalu Euro Woodstock w Budapeszcie (1995).<br />
CARRANTUOHILL ma na swym koncie wiele wspólnych występów z uznanymi artystami. W 1997 roku odbył trasę koncertową ze szkocką grupą The Battlefield Band. Zespół występował również z Maire Breatnach, Sands Family, Deaf Shepheard, Geraldine McGowan &amp; Friends oraz Midnigth Court. Na tej samej scenie zespół spotkał się również z wirtuozem irlandzkich ullieann pipes Liam`em O`Flynn`em oraz czołowym gitarzystą Arty McGlyn`em. Z legendarnym Jackie Daly`m CARRANTUOHILL spotkał się w irlandzkim Cork, zaś w Kinnitty dzielił scenę z wybitnym Donall`em Lunny i John`em Carty.<br />
Wielkim Gościem zespołu był również Midge URE (ex Ultravox, twórca LIVE AID), który uświetnił koncert promujący płytę INIS w warszawskiej Sali Kongresowej.<br />
Polscy artyści, z którymi CARRANTUOHILL dotąd realizował wspólne projekty: Anna Maria JOPEK, Anita LIPNICKA, FIOLKA Najdenowicz, Stanisław SOJKA, Paweł KUKIZ, Kuba BADACH, Robert KASPRZYCKI, Urszula DUDZIAK, Wojciech KAROLAK, Tomasz SZUKALSKI, Marek RADULI, Krzysztof ŚCIERAŃSKI, Bernard MASELI, Zespół Pieśni i Tańca ŚLĄSK.<br />
Seamus Heaney – irlandzki poeta, laureat Nagrody Nobla w 1995 r. – po kilku spotkaniach z zespołem, stwierdził: “…nieoczekiwanie poczułem się jak w domu podczas spotkania z zespołem Carrantuohill, polskimi muzykami grającymi irlandzkiego jiga i reela w takim stylu i z takim szelmostwem, że nawet Irlandczycy nie zrobiliby tego lepiej.”<br />
CARRANTUOHILL


















<br><b>Zaplecze techniczne:</b><br>
<b>Marcin Blacha</b><br>
<b>Funkcja: </b>akustyk<br /> <b>E-mail: </b>akustyk@celt.pl<br />
<b>Telefon: </b>510 747 650<br /> <br>




<br>
Pokaż

Wymagania techniczne:

Zaplecze techniczne:

Marcin Blacha
Funkcja: akustyk
E-mail: akustyk@celt.pl
Telefon: 510 747 650





Brak aktualności!

Link do strony:
[link]

Kontakt z osobą reprezentującą:

Bogdan Wita

E-mail:
celt@celt.pl

Telefon:
501693114


Imprezy tego użytkownika

Brak imprez

Imprezy dodane przez innych użytkowników

Brak imprez

Archiwum imprez

Albumy:

Avatar
Tytuł: 25
Rok wydania: 2012
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Celtic dream
Rok wydania: 2010
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Touch of Ireland
Rok wydania: 2007
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: SESSION natural irish & jazz
Rok wydania: 2005
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Inis
Rok wydania: 2002
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Between
Rok wydania: 2000
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Dziesięć 1987-1997
Rok wydania: 1997
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Na żywca
Rok wydania: 1996
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Speed Celts
Rok wydania: 1995
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Rocky Road to Dublin
Rok wydania: 1994
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Irish Dreams
Rok wydania: 1993
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Magic of Celtic Rings
Rok wydania:
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Waiting of Ireland
Rok wydania:
Czas albumu:



Avatar
Tytuł: Merry Christmas
Rok wydania:
Czas albumu:



Brak projektów!